Fall er fararheill

Við lögðum af stað á mánudaginn þar sem við flugum til London með spennuhnút í maganum spennt fyrir komandi vikum. Allt gekk eins og í sögu og vorum við komin klukkan 2 að nóttu sársvöng á hostelið okkar sem bar það skemmtilega nafn Pub Love og þá var bara eitt í stöðunni en það var að fá sér einn ískaldan og pizzu fyrir svefninn. 

Við náðum heilum fjórum klukkustundum í svefn áður en við þutum á fætur til þess að geta nýtt daginn í London sem best. Að sjálfsögðu, eins og öllum íslenskum konum (og Sigþóri) sæmir, byrjuðum við á að fara í H&M þar sem við fjárfestum í nokkrum spjörum. Síðan var strollað eftir Oxford Street sem endað á að nokkrir fóru í lautarferð í Hyde Park á meðan aðrir fengu sér burger og bjór. Það var mikil veðurblíða og fengu flestir roða í kinnar og nokkrar freknur hafa sprottið fram. Eftir þennan kraftgöngu-verslunarleiðangur skoðuðum við helstu kennileiti Lundúna sem var einstaklega gaman og var okkur næstum því boðið í garðpartý Elísabetar drottningu, en sennilega vorum við ekki með réttu höfuðfötin þennan daginn, svo við horfðum bara á allt fína fólkið í svakalegum breskum spariklæðnaði á leið til veislu, í gegnum hliðið á Buckingham Palace. 

Eftir mikið labb og frábæran dag slökuðum við aðeins á á hostelinu og spiluðum pool þar sem Sóley og Sigþór sýndu snilldartakta. Eftir það hófst ævintýraferðin á flugvöllinn..

Röltum á lestarstöðina okkar og þegar við vorum öll búin að kaupa miðana kom í ljós að Herra Sigþór var hvergi sjáanlegur, en hann hlaut nú bara að hafa farið niður á brautarpall og beðið eftir okkur þar. En nei þar var hann ekki svo við skiptum liði í að reyna að finna hann, reyndum að hringja en það fór alltaf í talhólfið. Þetta var augnablikið sem við panikkuðum og hlupum upp og niður stigana á lestarstöðinni! Á tímabili var gripið til þess örþrifaráðs að fara yfir lestarteinana til að vera alveg viss um hann hafi nú ekki farið sér að voða. Þarna biðum við í geðshræðingu milli vonar og ótta búnar að týna eina karlmanninum í hjúkrunarfræðideild Háskóla Íslands! Við urðum að taka þá ákvörðun að fara án hans í lestina því við vorum orðnar mjög tæpar með að ná fluginu okkar eftir alla leitina. Ekkert símasamband var í neðanjarðarlestinni og því var þetta mjög taugastrekkjandi tími í lestinni og vorum við búnar að gera mörg plön hvað við ættum nú að gera ef hann myndi ekki finnast. En um leið og lestin kom ofanjarðar hringdum við aftur og þá svaraði hann loks en þá hafði hann elt konu inn í fyrstu lest sem hafði líkst Signý og hélt hann þá að við værum að stinga hann af og þar með var hann horfinn. Við allar kófsveittar og stressaðar og hann pollrólegur og hissa að við höfðum haft nokkrar áhyggjur af honum. Við tók svo næsta stress þar sem við vorum orðin mjög sein á flugvöllinn og við rétt náðum að hlaupa inn og bóka okkur í flugið áður en hliðið lokaðist á okkur. Hér vonum við að orðtakið fall er fararheill eigi við í þetta sinn.