Á laugardaginn vöknuðum við
snemma enda ferðinni heitið í safari. Paul og Bony kokkur voru mættir að sækja
okkur á slaginu 7. Við vorum alsæl við brottför enda í fyrsta skipti í marga
daga sem allir voru heilir heilsu! Á leiðinni stoppuðum við og skoðuðum útsýnið
yfir Great Rift Valley en það er 9600 km langur dalur sem nær frá Mosambík til
Jórdaníu. Við komum rétt eftir hádegið í tjaldbúðirnar sem við ætluðum að gista
í yfir nóttina. Þvílík lúxustjöld, rúm með himnasæng, sturta, hrein handklæði,
klósett með klósettsetu og klósettpappír, já það þarf lítið til að gleðja okkur!
Veðrið var dásmalegt sem okkur Íslendingunum fannst nú ekki leiðinlegt. Áður en
við lögðum af stað í fyrsta bíltúrinn okkar í þjóðgarðinn bauð Bony upp á
dýrindis máltíð að hætti hússins. Þjóðgarðurinn sem við keyrðum inn í heitir
Masai Mara og er vinsælasti og besti safari garður heims en þar er mikil
náttúrufegurð og ótrúlega fjölbreytt og skemmtilegt dýralíf. Þar má finna um 570
fuglategundir og yfir 60 spendýr. Masai
vísar í samnefndan þjóðflokk og Mara þýðir að koma auga á. Við vorum fljót að
standa upp í bílnum enda venjan að lyfta þakinu á safaribílum til að hafa betra
útsýni. Fljótt fóru falleg dýr að láta sjá sig, t.d.sebrahesta, impala, eland (stærstu antilopurnar), litlir
refir og hýenur. Fjölmargir Pumba urðu á vegi okkar, einstaklega fallega ljót
dýr sem við höfum mjög gaman af. Það er skemmtilegt að segja frá því að þessi
dýr hafa svona ca 10 sekúndna minni, þegar þau hlaupa undan óvininum hlaupa þau
í 10 sek og eru svo búin að gleyma af hverju þau voru að hlaupa!
Fljótlega
hýrnaði verulega yfir hópnum þegar við keyrðum í áttina að stórum fílahópi,
ólýsanleg sýn! Stórglæsileg og tignarleg dýr en í hópnum var bæði að sjá karl-
og kvendýr sem og litla kálfa. Í hverjum safaribíl er talstöð og hana nota
bílstjórar til að láta hvorn annan vita ef þeir sjá eitthvað spennandi. Allt í
einu snýr Paul okkar snarlega við og keyrir fljótlega að fallegum blettatígri
og tveimur hvolpum hennar, ótrúlega falleg og að sögn nokkuð sjaldgæf sjón í
garðinum. Við vorum alsæl með árangur dagsins og snérum sæl og glöð aftur í
tjaldbúðirnar. Þar beið okkar frábær kvöldmatur og það sem eftir lifði kvölds
nutum við kvöldkyrrðarinnar í góðum félagsskap hvors annars.
Á sunnudagsmorguninn var ræs kl.
5.30 og við lögðum af stað í þjóðgarðinn aftur kl. 6 í guðdómlega fallegri morgunbirtunni.
Allt í einu hrópaði Ragnhildur upp yfir sig og sagðist hafa séð nashyrning. Við
hin sögðum henni nú að vera róleg, þetta væri nú bara steinn. En þegar steininn
fór að hreyfa sig gólaði Raghildur enn hærra og viti menn, þetta var
nashyrningur en í öllum þjóðgarðinum eru einungis um 30 slíkir. Allt varð
vitlaust í talstöðinni þegar Paul lét
hina bílstjórana vita og eftir smá eltingaleik vorum við komin í gott návígi
við nashyrninginn og náðum að smella góðum myndum af honum. Áfram héldum við og
enn æstist leikurinn þegar Paul gaf allt í botn og þá meinum við allt í botn.
Við sátum spennt og vissum ekkert eftir hverju hann var að leita. Við keyrðum
framhjá stórum hóp af gíröffum en stoppuðum fljótt þegar hann benti okkur á tvö
ljón og dauðan gíraffa. Við keyrðum mjög nálgt ljónunum þar sem þau lágu alsæl
á meltunni. Beinagrind gíraffans lá á milli þeirra en þau áttu nú aðeins eftir
af einum fæti fórnarlambsins. Ótrúlegt að sjá með eigin augum blákaldan
veruleika dýranna í garðinum. Á leiðinni til baka sáum við svo gíraffahópinn
sem við brunuðum framhjá áður og um tignarleika þeirra þarf fátt að segja,
ótrúlega glæsileg dýr!
Þegar við snérum aftur í
tjaldbúðirnar glæsilegu beið okkar enn ein dásemdarmáltíðin eða blunch eins og
Paul kallaði það. Að henni lokinni lögðum við af stað heim á leið með viðkomu í
Masai þorpi. Það var ótrúleg lífsreynsla. Í Kenya eru 42 þjóðflokkar og eru
Masaiar einn af þeim en þeir eru einungis um 2% þjóðarinnar. Helstu einkenni
þjóðflokksins er klæðaburður og líkamsskraut (sjá myndir) og þess ber að geta
að þeir borða eingöngu mjólk, kjöt og blóð. Húsin þeirra eru gerð úr kúaskít og
jarðvegi og sjá konurnar um að búa þau til. Termítar dunda sér svo við að borða
húsin og því þarf að færa þorpin til á tíu ára fresti. Í þorpinu sem við
heimsóttum býr ein stór fjölskylda sem samanstendur af um 140 manns. Fjölkvæni
er leyfilegt í þjóðflokknum og á þorpshöfðinginn t.d. 6 konur! Börnin í þorpinu
ganga í skóla á daginn og á kvöldin fara stelpurnar til ömmu sinnar og strákar
til afa síns og fá þá áfram kennslu í ýmsu sem nauðsynlegt er fyrir þau að
kunna. Tekið var á móti okkur með dansi og söng og var Sigþór dreginn í stuðið
og sýndi góða takta! Við fengum leiðsögn um þorpið og enduðum svo á að skoða
fallegt skart sem þau voru með til sölu. Að heimsókninni lokinni lögðum við af
stað heim til Kikuyu, alsæl og glöð eftir enn eitt ævintýrið sem við upplifðum
í þessari stórkostlegu ferð!
Nú fer að koma að ferðalokum hjá
okkur (við förum öll nema Sóley til Zanzibar þar sem við munum vera í um
vikutíma). Við kláruðum síðasta daginn í vinnunni í dag og við vorum öll
sammála um að það væri mjög skrítin tilfinning að labba út í síðasta sinn og
vita til þess að maður muni sennilega aldrei snúa aftur á þennan stað,
allavegana ekki til vinnu. Þetta er búið að vera eitt stórt ævintýri út í gegn,
hvern einasta dag, þar sem inneignin í reynslubankanum hefur hækkað mikið og
þetta hefur snert okkur mjög mikið og hefur sennilega breytt okkur öllum til
frambúðar, og þá til hins betra. Við erum svo ótrúlega þakklát fyrir það sem
við höfum heima og það er virkilega erfitt að horfa á fólk hérna þar sem lífið
er, hjá flestum sem við höfum hitt, stanslaus barátta hvern einasta dag. En
yndislegra fólk höfum við samt ekki hitt, við fáum heimboð frá fólki sem við
þekkjum nær ekkert sem er ekkert nema yndislegheitin og þau gefa okkur gjafir þó
þau eigi sjálf varla til hnífs og skeiðar.
Við getum svo sannarlega þakkað
fyrir heilbrigðiskerfið heima á Íslandi, þegar fólk spyr okkur hérna á
spítalanum hvernig sjúkrahúsin okkar eru þá er ekki sanngjarnt að svara neinu
nema því að við höfum allt sem við þurfum til að geta veitt góða
heilbrigðisþjónustu þar sem ríkir og fátækir fá sömu þjónustuna, það er svo
sannarlega ekki raunin hérna.
Við viljum þakka öllum fyrir sem
hafa fylgst með okkur, styrkt okkur á einhvern hátt og ástvinina sem bíða
þolinmóðir heima.
Yfir og út frá yndislegu Kenýu!
Gréta, Sóley, Helana, Bryndís,
Signý, Sigþór og Ranghildur.
