Líður að lokum

Á laugardaginn vöknuðum við snemma enda ferðinni heitið í safari. Paul og Bony kokkur voru mættir að sækja okkur á slaginu 7. Við vorum alsæl við brottför enda í fyrsta skipti í marga daga sem allir voru heilir heilsu! Á leiðinni stoppuðum við og skoðuðum útsýnið yfir Great Rift Valley en það er 9600 km langur dalur sem nær frá Mosambík til Jórdaníu. Við komum rétt eftir hádegið í tjaldbúðirnar sem við ætluðum að gista í yfir nóttina. Þvílík lúxustjöld, rúm með himnasæng, sturta, hrein handklæði, klósett með klósettsetu og klósettpappír, já það þarf lítið til að gleðja okkur! Veðrið var dásmalegt sem okkur Íslendingunum fannst nú ekki leiðinlegt. Áður en við lögðum af stað í fyrsta bíltúrinn okkar í þjóðgarðinn bauð Bony upp á dýrindis máltíð að hætti hússins. Þjóðgarðurinn sem við keyrðum inn í heitir Masai Mara og er vinsælasti og besti safari garður heims en þar er mikil náttúrufegurð og ótrúlega fjölbreytt og skemmtilegt dýralíf. Þar má finna um 570 fuglategundir og yfir 60 spendýr.  Masai vísar í samnefndan þjóðflokk og Mara þýðir að koma auga á. Við vorum fljót að standa upp í bílnum enda venjan að lyfta þakinu á safaribílum til að hafa betra útsýni. Fljótt fóru falleg dýr að láta sjá sig, t.d.sebrahesta,  impala, eland (stærstu antilopurnar), litlir refir og hýenur. Fjölmargir Pumba urðu á vegi okkar, einstaklega fallega ljót dýr sem við höfum mjög gaman af. Það er skemmtilegt að segja frá því að þessi dýr hafa svona ca 10 sekúndna minni, þegar þau hlaupa undan óvininum hlaupa þau í 10 sek og eru svo búin að gleyma af hverju þau voru að hlaupa! 

Fljótlega hýrnaði verulega yfir hópnum þegar við keyrðum í áttina að stórum fílahópi, ólýsanleg sýn! Stórglæsileg og tignarleg dýr en í hópnum var bæði að sjá karl- og kvendýr sem og litla kálfa. Í hverjum safaribíl er talstöð og hana nota bílstjórar til að láta hvorn annan vita ef þeir sjá eitthvað spennandi. Allt í einu snýr Paul okkar snarlega við og keyrir fljótlega að fallegum blettatígri og tveimur hvolpum hennar, ótrúlega falleg og að sögn nokkuð sjaldgæf sjón í garðinum. Við vorum alsæl með árangur dagsins og snérum sæl og glöð aftur í tjaldbúðirnar. Þar beið okkar frábær kvöldmatur og það sem eftir lifði kvölds nutum við kvöldkyrrðarinnar í góðum félagsskap hvors annars.

Á sunnudagsmorguninn var ræs kl. 5.30 og við lögðum af stað í þjóðgarðinn aftur kl. 6 í guðdómlega fallegri morgunbirtunni. Allt í einu hrópaði Ragnhildur upp yfir sig og sagðist hafa séð nashyrning. Við hin sögðum henni nú að vera róleg, þetta væri nú bara steinn. En þegar steininn fór að hreyfa sig gólaði Raghildur enn hærra og viti menn, þetta var nashyrningur en í öllum þjóðgarðinum eru einungis um 30 slíkir. Allt varð vitlaust í talstöðinni þegar Paul lét  hina bílstjórana vita og eftir smá eltingaleik vorum við komin í gott návígi við nashyrninginn og náðum að smella góðum myndum af honum. Áfram héldum við og enn æstist leikurinn þegar Paul gaf allt í botn og þá meinum við allt í botn. Við sátum spennt og vissum ekkert eftir hverju hann var að leita. Við keyrðum framhjá stórum hóp af gíröffum en stoppuðum fljótt þegar hann benti okkur á tvö ljón og dauðan gíraffa. Við keyrðum mjög nálgt ljónunum þar sem þau lágu alsæl á meltunni. Beinagrind gíraffans lá á milli þeirra en þau áttu nú aðeins eftir af einum fæti fórnarlambsins. Ótrúlegt að sjá með eigin augum blákaldan veruleika dýranna í garðinum. Á leiðinni til baka sáum við svo gíraffahópinn sem við brunuðum framhjá áður og um tignarleika þeirra þarf fátt að segja, ótrúlega glæsileg dýr!

Þegar við snérum aftur í tjaldbúðirnar glæsilegu beið okkar enn ein dásemdarmáltíðin eða blunch eins og Paul kallaði það. Að henni lokinni lögðum við af stað heim á leið með viðkomu í Masai þorpi. Það var ótrúleg lífsreynsla. Í Kenya eru 42 þjóðflokkar og eru Masaiar einn af þeim en þeir eru einungis um 2% þjóðarinnar. Helstu einkenni þjóðflokksins er klæðaburður og líkamsskraut (sjá myndir) og þess ber að geta að þeir borða eingöngu mjólk, kjöt og blóð. Húsin þeirra eru gerð úr kúaskít og jarðvegi og sjá konurnar um að búa þau til. Termítar dunda sér svo við að borða húsin og því þarf að færa þorpin til á tíu ára fresti. Í þorpinu sem við heimsóttum býr ein stór fjölskylda sem samanstendur af um 140 manns. Fjölkvæni er leyfilegt í þjóðflokknum og á þorpshöfðinginn t.d. 6 konur! Börnin í þorpinu ganga í skóla á daginn og á kvöldin fara stelpurnar til ömmu sinnar og strákar til afa síns og fá þá áfram kennslu í ýmsu sem nauðsynlegt er fyrir þau að kunna. Tekið var á móti okkur með dansi og söng og var Sigþór dreginn í stuðið og sýndi góða takta! Við fengum leiðsögn um þorpið og enduðum svo á að skoða fallegt skart sem þau voru með til sölu. Að heimsókninni lokinni lögðum við af stað heim til Kikuyu, alsæl og glöð eftir enn eitt ævintýrið sem við upplifðum í þessari stórkostlegu ferð!

Nú fer að koma að ferðalokum hjá okkur (við förum öll nema Sóley til Zanzibar þar sem við munum vera í um vikutíma). Við kláruðum síðasta daginn í vinnunni í dag og við vorum öll sammála um að það væri mjög skrítin tilfinning að labba út í síðasta sinn og vita til þess að maður muni sennilega aldrei snúa aftur á þennan stað, allavegana ekki til vinnu. Þetta er búið að vera eitt stórt ævintýri út í gegn, hvern einasta dag, þar sem inneignin í reynslubankanum hefur hækkað mikið og þetta hefur snert okkur mjög mikið og hefur sennilega breytt okkur öllum til frambúðar, og þá til hins betra. Við erum svo ótrúlega þakklát fyrir það sem við höfum heima og það er virkilega erfitt að horfa á fólk hérna þar sem lífið er, hjá flestum sem við höfum hitt, stanslaus barátta hvern einasta dag. En yndislegra fólk höfum við samt ekki hitt, við fáum heimboð frá fólki sem við þekkjum nær ekkert sem er ekkert nema yndislegheitin og þau gefa okkur gjafir þó þau eigi sjálf varla til hnífs og skeiðar.

Við getum svo sannarlega þakkað fyrir heilbrigðiskerfið heima á Íslandi, þegar fólk spyr okkur hérna á spítalanum hvernig sjúkrahúsin okkar eru þá er ekki sanngjarnt að svara neinu nema því að við höfum allt sem við þurfum til að geta veitt góða heilbrigðisþjónustu þar sem ríkir og fátækir fá sömu þjónustuna, það er svo sannarlega ekki raunin hérna.

Við viljum þakka öllum fyrir sem hafa fylgst með okkur, styrkt okkur á einhvern hátt og ástvinina sem bíða þolinmóðir heima.

Yfir og út frá yndislegu Kenýu!

Gréta, Sóley, Helana, Bryndís, Signý, Sigþór og Ranghildur.

Viðburðarrík vika

Á mánudaginn var hefðbundinn dagur í vinnunni hjá okkur. Helena var enn að jafna sig eftir veikindi en Sigþór, Gréta, Signý og Bryndís voru áfram á Tigoni og Ragnhildur og Sóley á heilsugæslunni í Limuru. Eins og fram hefur komið höfum við algjörlega heillast að barnaþorpi ABC í Nairobi. Í  kjölfar þess að við hittum moldríkan Maltverja að nafni Ray  í Hell‘s Gate daginn áður hófst upp ótrúleg atburðarás. Í samræðum okkar kom fram að hann vinnur fyrir fyrirtæki sem m.a. framleiðir djúsa sem seldir eru víða í Afríku. Hann vildi endilega finna verkefni til að styrkja og var mjög hrifin af því sem við sögðum honum frá um barnaþorpið. Eftir langt spjall, margar símhringingar og enn fleiri skilaboð var komið að viðburðinum sem hann vildi bjóða börnunum í þorpinu uppá. Eftir vinnu drifum við okkur heim og fórum úr spítalagallanum því kl. 15.00 hafði Ray sent eftir okkur bíl til að keyra okkur til Nairobi. Við veltum mikið fyrir okkur hvort að þetta væri of gott til að vera satt, yrði þetta stærsta mannrán sögunnar eða frábær skemmtun fyrir krakkana?

Hið síðarnefnda varð að veruleika og bauð hinn ágæti Ray upp á stóran flutningabíl með dönsurum og lifandi tónlist og krakkarnir glaðir eftir því! Börn úr hverfinu fengu líka að njóta góðs af herlegheitunum sem og amman í næsta bárujárnskofa sem við heimsóttum um daginn.  Hún dillaði sér í takt við tónlistina meðan hún eldaði kvöldmatinn. Við vorum alsæl að fá að hitta vini okkar í þorpinu einu sinni enn og dönsuðum með þeim eins og enginn væri morgundagurinn!

Mikid fjor og mikid dansad

Thessi tvo dilludu ser allan timan

Við héldum sæl og glöð heim eftir síðustu heimsóknina okkar í ABC barnaþorpið í þessari ferð en vonandi fáum við tækifæri til að heimsækja þessi yndislegu börn einhvern tíma aftur í framtíðinni. Þau eiga svo sannarlega stóran og góðan stað í hjarta okkar!

 

Vinnuvikan hefur bara gengið mjög vel fyrir sig við erum að svplítið að rótera á milli deilda og á milli spítalans og heilsugæslunnar, við reynum að vera á þeim stöðum þar sem starfskraftar okkar nýtast sem best. Í vikunni hafa verið smá veikindi hjá fólki og bara einn dagur þar sem allir mættu til vinnu. En þetta er nú ekki alvarlegt, aðallega magapestir, en þá er nú gott að vera umkringdur hóp hjúkrunarnema sem eru með lager af allskonar til að bæta líðan. Annars erum við bara að venjast lífinu hérna vel, komin í góða rútínu og erum alveg að njóta okkar í botn á hverjum degi.

Pinkulitlir fyrirburar

Skurdstofan

 Friðhelgi einkalífsins er eitthvað sem er ekki mjög þekkt fyrirbæri hér á heilbrigðisstofnunum. Því til dæmis á sjúkrahúsinu þá tala læknar og hjúkrunarfræðingar hispuslaust um aðra sjúklinga hátt og skýrt fyrir framan alla biðstofuna. Við höfum til dæmis verið vitni af því að á skoðunarherberginu á fæðingardeildinni að hurðin þar er alltaf opin inn og oft eru tvær konur í skoðun á sama tíma og sjaldan er dregið fyrir á milli þeirra. Það er mikill umgangur alltaf inn í stofuna. Til dæmis í eitt skiptið kom húsvörðurinn og var að þrífa einhverja hillu svo þegar hann var búinn að því stóð hann bara og starði á konuna á bekknum á meðan læknirinn var að athuga hvað hún væri komin með í útvíkkun, um þetta gerir enginn athugasemd.

Það er mikill skortur á plássi á spítalanum og þar er hver fermetri nýttur og er mjög algengt að sjá tvær konur með hríðir saman í einu mjóu rúmi. Á barnadeildinni er líka algengt að tvær mæður og tvö börn deili saman rúmi - hér kvartar samt enginn. Okkur hefur þótt erfitt að horfa upp á suma hluti eins og það að það var kona sem fæddi andvana barn og eftir fæðinguna var hún sett inn á stofu með öllum konunum sem voru með lifandi fædd börn sín þar sem hamingjan er uppmáluð. Þetta er samt ekki alltaf hamingja hjá þessum konum sem eignast börn hérna því þetta getur verið mikil birgði fyrir þær sem búa við slæmar aðstæður og mikla fátækt, það var til dæmis ein kona sem vildi gefa Grétu barnið sitt.

Laeknarnir a faedingaganginum

Af heilsugæslunni er allt gott að frétta, alltaf nóg að gera þar hjá öllum og biðraðir eftir allri byggingunni. Það sem okkur hefur þótt svolítið skrítið á heilsugæslunni er að á barnamóttökunni koma saman fárveik börn, með allar tegundir pesta og sjúkdóma, og 6 vikna ungabörn sem eru að fá fyrstu bólusetningarnar sínar eru berskjölduð innan um alla lasarusana. Þarna er öllum troðið saman í eitt herbergi þar sem allir eru að hósta ofan í hvort annað.

 

Faum okkur alltaf mango a skiptistodinni

Á miðvikudaginn var okkur svo boðið í mat hjá honum Mike og Helen konu hans en þau vinna bæði hjá ABC og eru algjörir dýrlingar. Það var rosalega gaman og koma inn á alvöru kenýskt heimili og maturinn sem Helen eldaði var alveg frábær og að sjálfsögðu var hann borinn fram með chapati brauði. Það var svolítið skemmtileg tilviljun að þegar við vorum á markaðnum síðustu helgi rákumst við á íslenska stelpu sem hefur verið hérna síðan í haust. Viti menn, haldið þið að þessi sama stelpa búi ekki bara heima hjá Mike og Helen, ótrúleg tilviljun. Mike og Helen eiga svo einn 5 ára dreng sem ber það skemmtilega nafn Halldór. En Mike bjó á Íslandi í eitt ár, árið 2007 og hefur hann því þessa tengingu. Litli Halldór leiddi borðbæn áður en við borðuðum og svo var aftur bænarstund í lok kvölds þar sem Mike talaði mjög fallega til okkar. Þetta var yndislegt kvöld og virkilega gaman að fá svona skemmtilegt heimboð.

Ps. Okkur thykir mjog gaman ad heyra fra ykkur. Til ad skilja eftir Comment tha velur madur - Comment as... Anonymous - skrifar commentid - smellir a publish - klikkar a.. Im not a robot og skrifar toluna sem kemur upp. :)

Yndisleg helgi!

Helgin okkar var mjög góð, eða hjá öllum nema greyið Helenu sem er búin að liggja í rúminu með pest síðan á fimmtudaginn, en hún er sem betur fer öll að koma til.

Á laugardaginn fórum við aftur í ABC þorpið en í þetta skiptið komum við með slatta af dóti fyrir þau, fótbolta, sippubönd, teygjur, blöðrur, nammi og fleira. Einnig fórum við með smá dótasendingu frá 6. bekk úr grunnskólanum á Egilsstöðum sem höfðu nýlega safnað góðri peningaupphæð fyrir þorpið.

Allir mjog spenntir

Stjornumadurinn sattur med nyjan bolta

Stelpurnar anaegdar med sippubondin

 Börnin voru himinlifandi með gjafirnar og fóru strax að leika með allt dótið, boltarnir voru sérstaklega vinsælir hjá strákunum í öllum aldurshópum. Nú geta þau allavegana skipt út sandpokanum fyrir nýjan fínan bolta merktan með Messi sem þeim fannst nú ekki leiðinlegt. Síðan vorum við dregin í fótbolta, hárgreiðslu, skoðunarferðir og almennt spjall sem var mjög skemmtilegt. Fjölskyldan hennar Sóleyjar var búin að finna einn dreng á ABC heimasíðunni sem vantaði styrktarforeldra og fékk Sóley að hitta hann í þorpinu og var það mjög falleg stund. 

Gledistund thegar Soley hitti styrktarbarnid sitt

Við vorum ekki mjög lengi í þorpinu því stuttu síðar kom Maureen sem er félagsráðgjafi, en hennar starf felst meðal annars í því að fara um fátæktarhverfin og finna hvar þörfin er mest. Hún byrjaði á að fara með okkur í heimsókn til aldraðrar konu sem býr í um 14 fermetra bárujárnskofa með um 10 börn, þetta voru ýmist barnabörn, barnabarnabörn eða börn annarra ættingja hennar sem hún sér alveg um. Gamla konan vinnur við götuna að selja grænmeti og fær yfirleitt um 1400 krónur á mánuði fyrir það en leigan á kofanum er 2100 krónur á mánuði svo það er erfitt að sjá hvernig hún eigi að framfleita sér og börnunum. Sem betur fer eru öll börnin hennar með íslenska styrktarforeldra en þau ganga í ABC skólann á daginn og borða allar máltíðirnar þar. Þar sem þau voru öll með styrktarforeldra gáfum við hetjunni smá peningaupphæð til að létta aðeins undir með henni.

Eftir þessa heimsókn keyrðum við inn í Madari fátæktarhverfið, en það er það næst stærsta í Kenýa. Vorum með 5 stærðarinnar lífverði með okkur því það er talið mjög hættulegt fyrir útlendinga að vera þar einir vegna mjög hárrar glæpatíðni. Eftir að hafa þröngvað okkur í gegnum marga kofa, klofað yfir skítug frárennsli og beygt okkur undir allan þvottinn komum við að heimili næstu fjölskyldu. Það var pínulítill kofi sem var ekki meira en 10 fermetrar að stærð, við varla komumst öll fyrir þar, en þar bjuggu hjón með fimm börnum. Fjögur þeirra voru þeirra eigin en nýlega kom til þeirra lítill 9 ára frændi, að nafni Peter, sem hafði misst báða foreldra sína fyrir ekki svo löngu en í framhaldinu tóku þau hann að sér þar sem hann átti engan annan að. Félagsráðgjafarnir frá ABC  höfðu tekið eftir börnunum að leik í hverfinu á skólatíma og fóru þá að grennslast fyrir um afhverju þau væru ekki í skóla, en þá kom í ljós að foreldrarnir höfðu ekki efni á því. Þá tók ABC börnin fjögur inn í skólann og fengu þau síðar íslenska styrktarforeldra. Peter kom svo seinna og hefur hann lítið sem ekkert gengið í skóla hingað til og vantaði honum sárlega styrktarforeldra til þess að geta gengið í skólann. Gréta ákvað þarna á staðnum að verða styrktarforeldri hans og var fjölskyldan himinlifandi með það, hann fékk svo strax skólabúning, tösku, skó og bækur. Hann byrjaði í skólanum strax á mánudaginn. Fjölskyldan býr við mjög slæmar aðstæður þar sem fjölskyldufaðirinn er mjög hjartveikur og hefur ekki efni á rannsóknum, hann liggur fyrir alla daga vegna slappleika og getur ekkert unnið. Móðirin fær að meðaltali 180 krónur á dag fyrir að þvo þvott ef hún fær kúnna, aðra daga fær hún ekkert. Mánaðarleigan þeirra er 2500 krónur á mánuði. Í þessu fátæktrahverfi þarf svo að borga 7 krónur fyrir 20 lítra af vatni sem þau sækja í brunna. Í hvert sinn sem þau þurfa á klósettið þurfa þau svo að borga 7 krónur. Stórar upphæðir eru því fljótar að safnast upp.

Peter (til vinstri) og fjolskyldan hans

Greta med Peter, nyja styrktarbarnid sitt

Gangvegurinn milli kofanna

Utidyrahurdin

Thvottur ut um allt

Að lokum fórum við til konu sem fyrir mánuði síðan hafði misst rúmlega eins árs son sinn úr malaríu. Hún var líka nýskilin við manninn sinn því hann beitti hana mjög miklu ofbeldi. Hún er með fjögur börn á framfæri og er atvinnulaus því hún treystir sér ekki til að fara út úr húsi því hún er alveg buguð af sorg og álagi. Konan réð ekki við tárin þegar hún sagði okkur frá aðstæðum sínum og ekki við heldur. Þetta eru hræðilegar aðstæður sem þessi kona býr við en sem betur fer eiga börnin hennar styrktarforeldra sem létta mikið undir með henni, því þar fara þau í skóla og fá heita máltíð í hádeginu. Við skildum að sjálfsögðu eftir handa henni dágóða upphæð sem vonandi léttir henni aðeins lífið næstu mánuðina. Þetta var mjög átakanleg heimsókn. Við höfum öll ákveðið að gerast styrktarforeldrar því okkur finnst ekkert vera sjálfsagðara, það er frábær tilfinning að geta gefið einstaklingi tækifæri í lífinu og hjálpað við að láta draum um framtíðina rætast. Hér vita allir að menntunin er mikilvæg og börnin hér eru æst í að fá að mennta sig. Ef einhverjir hafa áhuga á að gerast styrktarforeldrar þá er hægt að fara inn á www.abc.is en þar er listi yfir börn sem vantar stuðning. Einnig ef börnin ykkar eru að suða um nýtt systkini en það er ekki í boði þá er þetta frábær leið þar sem allir vinna :)

Á sunnudaginn tókum við daginn snemma og fórum með honum Paul „einkabílstjóranum“ okkar til Hell‘s gate sem er þjóðgarður í um tveggja klukkustunda akstursfjarlægð frá Nairobi. Þegar þangað var komið leigðum við okkur hjól þar sem við hjóluðum um þennan fallega þjóðgarð. Þarna mátti sjá sebrahesta, buffalóa, antolópur, gíraffa, vörtusvín og allskyns skrýtna fugla. Við hjóluðum inneftir garðinum þar sem við lögðum svo hjólunum og löbbuðum um mikið gil sem var alveg ótrúlega fallegt. En umhverfið í þessum garði er fyrirmynd „The Lion King“ þannig getið þið ímyndað ykkur fegurðina þarna. Eftir mikið labb og mikinn svita fórum við til baka og þar rákumst við á mann frá Möltu sem tók sig á tal við okkur og þegar hann vissi að við værum sjálfboðaliðar hérna varð hann voða kátur því hann sagðist vera með fyrirtæki hérna sem vantað verkefni til að styrkja og gera eitthvað fyrir. Við að sjálfsögðu bentum honum á ABC þorpið og hann tók vel í það og vildi fara þangað strax daginn eftir með okkur. Þetta var allt saman mjög ótrúlegt og skrýtið, en gaman að einhver vildi gera eitthvað fyrir þorpið. Skildum því kát við þjóðgarðinn og héldum heim á leið.